چنان كه در آيه 92 مائده مىخوانيم : أَنَّما عَلى رَسُولِنَا الْبَلاغُ الْمُبِينُ « تنها چيزى كه بر عهده پيامبر است ابلاغ آشكار است » . و در آيه 188 - اعراف آمده است : قُلْ لا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعاً وَلا ضَرًّا إِلَّا ما شاءَ اللَّه وَلَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَما مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ « بگو من مالك سود و زيانى براى خويش نيستم ، مگر آنچه خدا بخواهد ، و اگر از غيب با خبر بودم منافع فراوانى براى خود فراهم مىساختم ، و هيچ بدى به من نمىرسيد ، من تنها بيم دهنده و بشارت دهندهام براى گروهى كه ايمان مىآورند » .
براى اين جمله تفسير ديگرى نيز از سوى جمعى از مفسران ذكر شده ، و آن اينكه : « من هيچگونه پناهگاهى براى نجات خود جز ابلاغ دعوت حق و اداى رسالت او ندارم » ( 1 ) .
در اينكه ميان « بلاغ » و « رسالات » چه تفاوتى است ؟ بعضى گفتهاند « بلاغ » اشاره به ابلاغ اصول دين است و « رسالات » بيان فروع دين .
بعضى « بلاغ » را به معنى ابلاغ دستورات الهى و « رسالات » را به معنى اجراى آنها دانستهاند .
ولى به نظر مىرسد كه هر دو به يك معنى باز گردد ، و تاكيد يكديگر باشد ، به قرينه آيات متعددى از قرآن كه هر دو را به صورت يك معنى ذكر مىكند ، مانند آيه 62 اعراف كه مىگويد أُبَلِّغُكُمْ رِسالاتِ رَبِّي : من « رسالتهاى » پروردگارم را به شما « ابلاغ » مىكنم « ( و آيات متعدد ديگر ) .
و به هر حال در پايان آيه هشدار مىدهد كه « هر كس معصيت خدا و رسولش
هامش
( 1 ) مطابق اين تفسير اين جمله استثنايى است از جمله قبل * ( وَلَنْ أَجِدَ مِنْ دُونِه مُلْتَحَداً ) * ، و مطابق تفسير اول استثنايى است از آيه گذشته .