رابطه نزديكى است ، لذا در حديثى از امام باقر ع مىخوانيم :
ان الرجل ليذنب الذنب فيدرأ عنه الرزق ، و تلا هذه الاية : إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّها مُصْبِحِينَ وَلا يَسْتَثْنُونَ فَطافَ عَلَيْها طائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَهُمْ نائِمُونَ
: « گاه انسان گناهى مىكند و روزى او قطع مىشود » سپس امام ع آيات بالا را تلاوت فرمود :
« هنگامى كه صاحبان باغ سوگند ياد كردند كه صبحگاهان ميوهها را بچينند ، و اجازه ندهند حتى يك نفر غير از آنها استفاده كند ، اما بلائى از سوى پروردگارت در حالى كه آنها در خواب بودند بر آن باغ مسلط شد و آن را نابود كرد » ( 1 ) .
از ابن عباس نيز نقل شده كه « رابطه گناه و قطع روزى از آفتاب هم روشنتر است ، چنان كه خداوند آن را در سوره ن و القلم ( سوره مورد بحث ) بيان فرموده » ! ( 2 )
هامش
( 1 ) « تفسير نور الثقلين » جلد 5 صفحه 395 ( حديث 44 ) .
( 2 ) « تفسير الميزان » جلد 20 صفحه 37 .