مىبينم همه بخشى از آسمان اول است ، آسمانى كه از ميان آسمانهاى هفتگانه به ما نزديكتر مىباشد ، و به همين دليل به عنوان « السماء الدنيا » ( آسمان نزديك و پائين ) از آن تعبير شده است .
تعبير به « رجوم » ( تيرها ) اشاره به شهابها است كه همچون تيرى از يك سوى آسمان به سوى ديگر پرتاب مىشود ، مىدانيم « شهب » باقيمانده ستارگانى است كه طى حوادثى از هم متلاشى شده ، بنا بر اين اگر مىگويد ما كواكب را تيرهايى براى شياطين قرار داديم اشاره به همين سنگريزههاى مخصوص است .
و اما اينكه چگونه شياطين با تيرهاى شهاب كه سنگهاى كوچك سرگردانى در آسمانها هستند نشانه گيرى مىشوند شرح آن را در تفسير نمونه جلد 11 صفحه 42 ( ذيل آيه 18 سوره حجر ) و در جلد 19 صفحه 15 به بعد ( ذيل آيه 20 سوره صافات ) مشروحا بيان كردهايم .
نكته : عظمت عالم آفرينش
با اينكه قرآن مجيد از محيط عقب افتاده عصر جاهليت عرب برخاست ولى غالبا تاكيد مىكند كه مسلمانان در اسرار با عظمت عالم هستى بينديشند ، مطلبى كه در عصر جاهليت مفهوم نداشت ، و اين خود دليل روشنى است بر اينكه قرآن از مبدأ ديگرى صادر شده ، و هر قدر علم و دانش پيش مىرود عظمت تاكيدات قرآن در اين زمينه آشكارتر مىگردد .
مىدانيم كره زمينى كه ما در آن زندگى مىكنيم با تمام بزرگى كه دارد در مقابل مركز منظومه شمسى يعنى قرص « خورشيد » به اندازه اى كوچك است كه اگر يك ميليون و دويست هزار كره زمين را روى هم بگذارند تازه