« تبارك » از ماده « بركت » در اصل از « برك » ( بر وزن برگ ) به معنى سينه شتر است ، و هنگامى كه « برك البعير » گفته شود مفهومش اين است كه شتر سينه خود را به زمين زد ، سپس اين كلمه به معنى دوام و بقاء و زوالناپذيرى آمده ، و در مورد هر نعمتى كه پايدار و با دوام باشد گفته شده است ، مخزن آب را از اين رو « بركه » مىگويند كه آب مدتى طولانى در آن باقى مىماند .
در آيه فوق در حقيقت دليل مبارك بودن ذات پاك خدا ذكر شده و آن مالكيت و حاكميت او بر جهان و قدرت او بر همه چيز است ، و به همين دليل وجودى است زوالناپذير و پربركت .
در آيه بعد به هدف آفرينش مرگ و حيات انسان كه از شؤون مالكيت و حاكميت خدا است اشاره كرده ، مىفرمايد : « او كسى است كه مرگ و حيات را آفريد تا شما را بيازمايد كه كداميك بهتر عمل مىكنيد » ( * ( الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ) * ) .
« مرگ » اگر به معنى فنا و نيستى باشد مخلوق نيست ، چرا كه خلقت به امور وجودى تعلق مىگيرد ، ولى مىدانيم كه حقيقت مرگ انتقال از جهانى به جهان ديگر است ، و اين قطعا يك امر وجودى است كه مىتواند مخلوق باشد .
و اگر مرگ در اينجا قبل از حيات ذكر شده بخاطر تاثير عميقى است كه توجه به مرگ در حسن عمل دارد . گذشته از اينكه مرگ قبل از زندگى بوده است .
منظور از آزمايش خداوند چنان كه قبلا نيز گفتهايم نوعى پرورش است ،
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 316
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣١٦