تفسير : يا سازش يا جدايى خداپسندانه
در ادامه بحثهاى مربوط به « طلاق » كه در آيات پيشين آمده ، در نخستين آيه مورد بحث به چند حكم ديگر اشاره مىكند ، نخست مىفرمايد :
« هنگامى كه مدت عده آنها سرآمد بايد آنها را به طرز شايسته اى - از طريق رجوع - نگاهداريد ، يا به طرز شايسته اى از آنها جدا شويد » .
( * ( فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ فارِقُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ ) * ) .
مراد به « بلوغ اجل » ( رسيدن به پايان مدت ) اين نيست كه مدت عده به طور كامل پايان گيرد ، بلكه منظور رسيدن به اواخر مدت است ، و گرنه رجوع كردن بعد از پايان عده جايز نيست ، مگر اينكه نگهدارى آنها از طريق صيغه عقد جديد صورت گيرد ، ولى اين معنى از مفهوم آيه بسيار بعيد به نظر مىرسد .
به هر حال ، در اين آيه ، يكى از مهمترين و حساب شده ترين دستورهاى مربوط به زندگى زناشويى ، مطرح ، و آن اينكه زن و مرد يا بايد به طور شايسته با هم زندگى كنند ، و يا به طور شايسته از هم جدا شوند . همانگونه كه زندگى مشترك بايد روى اصول صحيح و طرز انسانى و شايسته باشد ، جدايى نيز بايد خالى از هر گونه جار و جنجال و دعوى و نزاع و بدگويى و ناسزا و اجحاف و تضييع حقوق بوده باشد اين مهم است كه همانگونه كه پيوندها با صلح و صفا انجام گيرد جداييها نيز توأم با تفاهم باشد ، چرا كه ممكن است در آينده اين زن و مرد بار ديگر به فكر تجديد زندگى مشترك شوند ، ولى بدرفتاريهاى هنگام جدايى چنان جو فكرى آنها را تيره و تار ساخته كه راه بازگشت را به روى آنها مىبندد ، و به فرض بخواهند مجددا با هم ازدواج كنند زمينه فكرى