اين معنى در روايات متعددى كه از ائمه اهل بيت ع نقل شده است ديده مىشود ( 1 ) .
البته منظور هر مخالفت و ناسازگارى جزئى نيست ، زيرا در مفهوم كلمه « فاحشه » كار زشت مهم افتاده است ، بخصوص اينكه با وصف « مبينه » نيز توصيف شده است .
اين احتمال نيز وجود دارد كه منظور از فاحشه « عمل منافى با عفت » است و در روايتى از امام صادق ع نيز نقل شده ، و منظور از خارج ساختن در اين صورت بيرون بردن براى اجراى حد و سپس بازگشت به خانه است .
جمع ميان هر دو معنى نيز ممكن است .
و باز به دنبال بيان اين احكام به عنوان تاكيد مىافزايد : « اين حدود و مرزهاى الهى است ، هر كس از حدود الهى تجاوز كند به خويشتن ستم كرده » ( * ( وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّه وَمَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّه فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَه ) * ) .
چرا كه اين قوانين و مقررات الهى ضامن مصالح خود مكلفين است ، و تجاوز از آن خواه از ناحيه مرد باشد يا زن لطمه به سعادت خود آنان مىزند .
و در پايان آيه ضمن اشاره لطيفى به فلسفه عده ، و عدم خروج زنان از خانه و اقامتگاه اصلى ، مىفرمايد : « تو نمىدانى شايد خداوند بعد از اين ماجرا وضع تازه و وسيله اصلاحى فراهم سازد » ( * ( لا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّه يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِكَ أَمْراً ) * ) .
با گذشتن زمان ، طوفان خشم و غضب كه غالبا موجب تصميمهاى ناگهانى در امر طلاق و جدايى مىشود فرو مىنشيند ، و حضور دائمى زن در خانه در كنار مرد در مدت عده ، و يادآورى عواقب شوم طلاق ، مخصوصا در آنجا كه پاى فرزندانى در كار است ، و اظهار محبت هر يك نسبت به ديگرى ، زمينه ساز رجوع
هامش
( 1 ) « تفسير نور الثقلين » جلد 5 صفحه 350 و 351 حديث 17 ، 18 ، 19 و 20 .