به افرادى كه نزد رسول خدا ص هستند انفاق نكنيد ، و از اموال و امكانات خود در اختيار آنها قرار ندهيد ، تا پراكنده شوند « ( * ( هُمُ الَّذِينَ يَقُولُونَ لا تُنْفِقُوا عَلى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّه حَتَّى يَنْفَضُّوا ) * ) .
« غافل از اينكه تمام خزائن آسمانها و زمين از آن خدا است ولى منافقان درك نمىكنند » ( * ( وَلِلَّه خَزائِنُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَلكِنَّ الْمُنافِقِينَ لا يَفْقَهُونَ ) * ) .
اين بينواها نمىدانند كه هر كس هر چه دارد از خدا دارد ، و همه بندگان از خوان گسترده او روزى مىخورند ، اگر « انصار » مىتوانند به « مهاجران » پناه دهند و آنها را در اموال خود سهيم كنند اين بزرگترين افتخارى است كه نصيبشان شده ، نه تنها نبايد منتى بگذارند ، بلكه بايد خدا را بر اين توفيق بزرگ شكر گويند ، ولى همانگونه كه در شان نزول خوانديم منافقان مدينه منطق ديگرى داشتند .
سپس به يكى ديگر از نفرتانگيزترين سخنان آنها اشاره كرده ، مىافزايد :
« آنها مىگويند اگر به مدينه بازگرديم ، عزيزان ذليلان را بيرون مىكنند » ! ( * ( يَقُولُونَ لَئِنْ رَجَعْنا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْهَا الأَذَلَّ ) * ) .
اين همان گفتارى است كه از دهان آلوده « عبد اللَّه بن ابى » خارج شد ، و منظورش اين بود كه ما ساكنان مدينه ، رسول اللَّه ص و مؤمنان مهاجر را بيرون مىكنيم ، و مراد از بازگشت به مدينه ، بازگشت از غزوه « بنى المصطلق » بود كه مشروحا در شان نزول به اين مطلب اشاره شد .
درست است كه اين سخن از يك نفر صادر شد ، ولى چون همه منافقان همين خط و مشى را داشتند قرآن به صورت جمعى از آن تعبير مىكند و مىفرمايد :
يقولون . . . ( آنها مىگويند ) .
سپس قرآن پاسخ دندانشكنى به آنان داده ، مىگويد : « عزت مخصوص
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 162
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٦٢