ترجمه :
8 - آيا نديدى كسانى را كه از نجوى نهى شدند سپس به كارى كه از آن نهى شدند باز مىگردند و براى انجام گناه و تعدى و نافرمانى رسول خدا به نجوى مىپردازند ، و هنگامى كه نزد تو مىآيند تو را تحيتى مىگويند كه خدا به تو نگفته است ، و در دل مىگويند چرا خداوند ما را به خاطر گفته هايمان عذاب نمىكند ؟ جهنم براى آنها كافى است ! وارد آن مىشوند و بد جايگاهى است ! 9 - اى كسانى كه ايمان آوردهايد هنگامى كه نجوى مىكنيد به گناه و تعدى و معصيت رسول خدا نجوى نكنيد ، و به كار نيك و تقوى نجوى كنيد ، و از مخالفت خدايى كه بازگشت و جمع شما به سوى او است بپرهيزيد .
10 - نجوى تنها از ناحيه شيطان است ، مىخواهد با آن مؤمنان غمگين شوند ، ولى نمىتواند ضررى به آنها برساند جز به فرمان خدا ، بنا بر اين مؤمنان بايد تنها بر خدا توكل كنند .
شان نزول :
در مورد نخستين آيه مورد بحث دو شان نزول نقل شده كه هر كدام مربوط به يك قسمت از آيه است :
نخست اينكه : جمعى از يهود و منافقان در ميان خودشان جدا از مؤمنان نجوى مىكردند و سخنان در گوشى مىگفتند و گاه با چشمهاى خود اشارههاى ناراحت كننده اى به مؤمنان داشتند ، مؤمنان هنگامى كه اين منظره را ديدند گفتند : ما فكر مىكنيم خبر ناراحت كننده از بستگان و عزيزان ما كه به جهاد رفتهاند به آنها رسيده و از آن سخن مىگويند ، و همين باعث غم و اندوه مؤمنان مىشد ، هنگامى كه اين كار را تكرار كردند مؤمنان شكايت به رسول خدا ص نمودند ، پيامبر ص دستور داد كه هيچكس در برابر مسلمانان با ديگرى نجوى نكند ، اما آنها گوش ندادند ، باز هم تكرار كردند ، آيه فوق نازل شد