كه از نجوى بپرهيزند ، كارى كه ذاتا توليد بدگمانى در ديگران و نگرانى مىكند ، ولى آنها نه تنها به اين دستور گوش فرا ندادند ، بلكه محتواى نجواى خود را انجام گناه و امورى بر خلاف دستور خدا و پيامبر ص انتخاب كردند .
تفاوت ميان « اثم » و « عدوان » و « معصية الرسول » از اين نظر است كه « اثم » شامل گناهانى مىشود كه جنبه فردى دارد ( مانند شرب خمر ) و « عدوان » ناظر به امورى است كه موجب تعدى بر حقوق ديگران است ، و اما « معصية الرسول » مربوط به فرمانهايى است كه شخص پيامبر ص به عنوان رئيس حكومت اسلامى در زمينه مصالح جامعه مسلمين صادر مىكند .
بنا بر اين آنها در نجواهاى خود هر گونه عمل خلاف را مطرح مىكردند ، اعم از اعمالى كه در رابطه با خودشان بود يا ديگران و يا حكومت اسلامى و شخص پيامبر ص .
تعبير به « يعودون » و « يتناجون » كه به صورت فعل مضارع آمده است نشان مىدهد كه اين كار را پيوسته تكرار مىكردند ، و قصدشان ايجاد ناراحتى در قلوب مؤمنان بود .
به هر حال ، آيه فوق به عنوان يك اخبار غيبى پرده از روى اعمال خلاف آنها برداشت ، و خط انحرافى آنان را فاش كرد .
در ادامه اين سخن به يكى ديگر از اعمال خلاف منافقان و يهود اشاره كرده ، مىافزايد : « و هنگامى كه نزد تو مىآيند تحيتى مىگويند كه خداوند چنان تحيتى به تو نگفته است » ( * ( وَإِذا جاؤُكَ حَيَّوْكَ بِما لَمْ يُحَيِّكَ بِه اللَّه ) * ) .
« حيوك » از ماده « تحيت » در اصل از « حيات » گرفته شده ، و به معنى دعا كردن براى سلامت و حيات ديگرى است .
منظور از « تحيت الهى » در اين آيه همان جمله السلام عليك ( يا « سلام اللَّه عليك » ) مىباشد كه شبيه آن در آيات قرآن در مورد پيامبران
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 432
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٣٢