« تعزير » منع و دفاع در مقابل دشمن است كه در مورد خداوند جز به صورت مجاز صحيح نيست ، و از آن مهمتر شان نزول آيه است كه بعد از ماجراى حديبيه نازل شده ، در حالى كه بعضى نسبت به مقام شامخ پيامبر ص بى حرمتى كرده بودند ، و آيه براى توجيه مسلمانان نسبت به وظائفشان در مقابل رسول خدا ص نازل شده .
به علاوه نبايد فراموش كرد كه اين آيه به عنوان نتيجه اى براى آيه قبل است كه پيامبر ص را به عنوان « شاهد » و « بشير » و « نذير » توصيف مىكند و اين امر زمينه ساز دستوراتى است كه در آيه بعد آمده .
در آخرين آيه مورد بحث اشاره كوتاهى به مساله « بيعت رضوان » مىكند كه در آيه 18 همين سوره به طور مشروحتر آمده است .
توضيح اينكه : همانگونه كه گفتيم طبق تواريخ مشهور پيامبر ص به دنبال خوابى كه ديده بود همراه با 1400 نفر به قصد انجام عمره از مدينه خارج شد ، ولى در نزديكى مكه مشركان تصميم گرفتند كه از ورود او و يارانش به مكه جلوگيرى كنند ، پيامبر ص و يارانش در سرزمين « حديبيه » توقف فرمود ، و سفيرانى ميان او و قريش رد و بدل شد ، تا به قرار داد صلح حديبيه انجاميد .
در اين ماموريتها يك بار عثمان از طرف پيامبر ص مامور شد كه اين پيام را به اهل مكه برساند كه او به قصد جنگ نيامده ، و تنها قصدش زيارت خانه خدا است ، ولى مشركان عثمان را موقتا توقيف كردند ، و همين امر سبب شد كه در ميان مسلمانان خبر قتل او شايع گردد ، و اگر چنين چيزى صحت مىداشت دليل بر اعلان جنگ قريش بود ، لذا پيامبر ص فرمود ما از اينجا حركت نمىكنيم تا با اين قوم پيكار كنيم ، و براى تاكيد بر اين امر مهم از
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 43
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٣