كه با خدا بيعت مىكنند ، و اين گونه كنايات در زبان عرب بسيار معمول است .
بنا بر اين كسانى كه اين جمله را چنين تفسير كردهاند كه « قدرت خدا ما فوق قدرت آنها است » يا « نصرت و يارى خدا برتر از نصرت و يارى مردم است » و امثال آن تناسبى با شان نزول آيه و مفاد آن ندارد ، هر چند اين مطلب در حد ذات خود مطلب صحيحى است .
سپس مىافزايد : « هر كس نقض عهد و پيمانشكنى كند در حقيقت به زيان خود پيمانشكنى كرده و عهد خويش را شكسته » ( * ( فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِه ) * ) .
« و آن كس كه در برابر عهدى كه با خدا بسته وفادار بماند ، و حق بيعت را اداء كند ، خداوند پاداش عظيمى به او خواهد داد » ( * ( وَمَنْ أَوْفى بِما عاهَدَ عَلَيْه اللَّه فَسَيُؤْتِيه أَجْراً عَظِيماً ) * ) ( 1 ) .
« نكث » از ماده « نكث » ( بر وزن مكث ) به معنى باز گشودن و واتابيدن است ، سپس در مورد پيمانشكنى و نقض عهد به كار رفته ( 2 ) .
در اين آيه ، قرآن مجيد به همه بيعت كنندگان هشدار مىدهد كه اگر بر سر پيمان و عهد خود بمانند پاداش عظيمى خواهند داشت ، اما اگر آن را بشكنند زيانش متوجه خود آنها است ، تصور نكنند به خدا ضررى مىرسانند ،
هامش
( 1 ) بايد توجه داشت كه « عليه » در آيه فوق بر خلاف معمول ، به ضم « هاء » خوانده مىشود ، و بعضى از مفسران در توجيه آن چنين گفتهاند كه اين همان « هاء » « هو » است كه در اصل مضموم است ، و بعد از حذف واو گاه مضموم مىآيد ، مانند « له » و « عنه » و گاه بخاطر آنكه قبل از آن ياء است مكسور مىآيد ، مانند « عليه » ولى چون در آيه مورد بحث بعد از آن لفظ « اللَّه » قرار گرفته مضموم خوانده شده تا با تفخيم « لام » در « اللَّه » سازگارتر باشد .
( 2 ) « نكث » به فتح نون معنى مصدرى دارد و « نكث » به كسر نون معنى اسم مصدرى دارد .