را ( در بهشت ) به آنها ملحق مىكنيم ، و از عمل آنها چيزى نمىكاهيم ، و هر كس در گرو اعمال خويش است .
تفسير : هر كس در گرو اعمال خويش است
به دنبال بحثهايى كه در آيات قبل ، پيرامون كيفرهاى مجرمان و عذابهاى دردناك آنها گذشت در آيات مورد بحث ، به نقطه مقابل آنها يعنى مواهب فراوان و پاداشهاى بيكران مؤمنان و پرهيزگاران اشاره مىكند ، تا در يك مقايسه روشن موقعيت هر كدام واضحتر شود .
نخست مىگويد : « پرهيزگاران در باغهاى بهشت و در ميان نعمتهاى فراوانى جاى دارند » ( * ( إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَعِيمٍ ) * ) .
تعبير به « متقين » ( پرهيزگاران ) به جاى « مؤمنين » به خاطر آن است كه اين عنوان هم ايمان را در بردارد ، و هم جنبههاى عمل صالح را ، به خصوص اينكه « تقوى » در يك مرحله مقدمه و پايه ايمان است ، چنان كه قرآن در آيه 2 سوره بقره مىگويد : ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيه هُدىً لِلْمُتَّقِينَ : « در اين كتاب آسمانى شكى نيست ، و مايه هدايت پرهيزگاران است » .
چرا كه اگر انسان داراى تعهد و احساس مسئوليت و روح حقجويى و حق طلبى كه مرحله اى از تقوى است نباشد هرگز به دنبال تحقيق از آئين حق نمىرود ، و هدايت قرآن را نمىپذيرد .
تعبير به « جنات » و « نعيم » به صورت صيغه « جمع » ( « باغها » و « نعمتها » ) آن هم به صورت « نكره » اشاره به تنوع و عظمت آن باغها و نعمتها است .
سپس به تاثير اين نعمتهاى بزرگ بر روحيه بهشتيان اشاره كرده ، مىگويد :
« آنها از آنچه پروردگارشان به آنان داده شاد و مسرورند ، و سخنان شيرين