انس و سرور كه از تفاوت و تبعيض دور باشد صندليها را در كنار هم و گرداگرد مجلس مىگذارند كه هم صف به هم پيوسته اى را تشكيل مىدهد و هم روبروى يكديگر قرار دارد . تعبير به « متكئين » اشاره به نهايت آرامش آنها است ، زيرا انسان معمولا در حال آرامش تكيه مىكند ، و افرادى كه نگران و ناآرامند معمولا چنين نيستند .
سپس مىافزايد : « زنانى سفيدرو ، زيبا ، و چشم درشت ، به همسرى آنها درمىآوريم » ( * ( وَزَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ ) * ) ( 1 ) .
اينها بخشى از نعمتهاى « مادى » و « معنوى » بهشتيان است ، ولى به اين اكتفاء نمىكند ، و بخش ديگرى از مواهب معنوى و مادى را نيز بر آن مىافزايد :
« كسانى كه ايمان آوردند و فرزندانشان به پيروى از آنها ايمان اختيار كردند ما فرزندانشان را در بهشت به آنها ملحق مىكنيم ، بى آنكه از عمل آنها چيزى بكاهيم » ( * ( وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍ ) * ) .
اين نيز خود يك نعمت بزرگ است كه انسان ، فرزندان با ايمان و مورد علاقه اش را در بهشت در كنار خود ببيند ، و از انس با آنها لذت برد ، بى آنكه
هامش
( 1 ) « حور » جمع « حوراء » و « احور » به كسى گفته مىشود كه سياهى چشمش كاملا مشكى و سفيدى آن كاملا شفاف باشد ، و يا به طور كلى كنايه از جمال و زيبايى كامل است ، چرا كه زيبايى بيش از همه در چشمان تجلى مىكند ، و « عين » جمع « اعين » و « عيناء » به معنى درشت چشم است ، و به اين ترتيب كلمه « حور » و « عين » بر مذكر و مؤنث هر دو اطلاق مىشود و مفهوم گسترده اى دارد كه همه همسران بهشتى را شامل مىشود ، همسران زن براى مردان با ايمان و همسران مرد براى زنان مؤمن ( دقت كنيد ) .