و « شجاع » و غير آن پرداخته و بعد از محاسبه ، سرعتهاى عجيب و سرسامآورى را در اين ارائه مىدهد ( 1 ) .
چند جمله هم در اين زمينه از آقاى « جان الدر » بشنويد او مىگويد :
« جديدترين و دقيقترين اندازه گيريها در طول امواجى كه از ستارگان پخش مىشود پرده از روى يك حقيقت عجيب و حيرتآور برداشته ، يعنى نشان داده است مجموعه ستارگانى كه جهان از آنها تشكيل مىيابد پيوسته با سرعتى زياد از يك مركز دور مىشوند ، و هر قدر فاصله آنها از اين مركز بيشتر باشد بر سرعت سير آنها افزوده مىگردد ، مثل اين است كه زمانى كليه ستارگان در اين مركز مجتمع بودهاند ، و بعد از آن از هم پاشيده ، و مجموعه ستارگان بزرگى از آنها جدا و به سرعت به هر طرف روانه مىشوند ! دانشمندان از اين موضوع چنين استفاده كردهاند كه جهان داراى نقطه شروعى بوده است ( 2 ) .
« ژرژگاموف » در كتاب « آفرينش جهان » در اين زمينه چنين مىگويد :
« فضاى جهان كه از ميلياردها كهكشان تشكيل يافته در يك حالت انبساط سريع است ، حقيقت اين است كه جهان ما در حال سكون نيست ، بلكه انبساط آن مسلم است .
پى بردن به اينكه جهان ما در حال انبساط است كليد اصلى را براى گنجينه معماى جهانشناسى مهيا مىكند ، زيرا اگر اكنون جهان در حال انبساط باشد لازم مىآيد كه زمانى در حال انقباض بسيار شديدى بوده است « ! ( 3 ) .
تنها دانشمندان فوق نيستند كه به اين حقيقت اعتراف كردهاند ، افراد ديگرى نيز اين معنى را در نوشتههاى خود آوردهاند كه نقل كلمات آنها
هامش
( 1 ) « مرزهاى نجوم » ترجمه « رضا اقصى » ص 338 تا 340 .
( 2 و 3 ) « آغاز و انجام جهان » صفحات 74 - 77 ( با تلخيص ) .