در اينكه منظور از « * ( إِنَّا لَمُوسِعُونَ ) * » ( ما پيوسته وسعت مىبخشيم ) در اينجا چيست ؟ در ميان مفسران گفتگو است : بعضى آن را به معنى توسعه رزق از سوى خدا بر بندگان از طريق نزول باران دانستهاند ، و بعضى آن را به معنى گسترش رزق از هر نظر مىدانند ، و بعضى نيز آن را به معنى غنى و بى نيازى خداوند تفسير كردهاند ، چرا كه خزائن او آن قدر گسترده است كه با اعطاء رزق به خلايق هرگز پايان نمىپذيرد و كم نمىشود .
ولى با توجه به مساله آفرينش آسمانها در جمله قبل و با توجه به كشفيات اخير دانشمندان در مساله « گسترش جهان » كه از طريق مشاهدات حسى نيز تاييد شده است معنى لطيفترى براى آيه مىتوان يافت و آن اينكه خداوند آسمانها را آفريده و دائما گسترش مىدهد .
علم امروز مىگويد : نه تنها كره زمين ، بر اثر جذب مواد آسمانى تدريجا فربه و سنگينتر مىشود ، بلكه آسمانها نيز در گسترشند ، يعنى ستارگانى كه در يك كهكشان قرار دارند به سرعت از مركز كهكشان دور مىشوند ، حتى سرعت اين گسترش را در بسيارى از مواقع اندازه گيرى كردهاند .
در كتاب « مرزهاى نجوم » نوشته « فردهويل » مىخوانيم : « تندترين سرعت عقبنشينى كرات كه تا كنون اندازه گيرى شده نزديك به 66 هزار كيلو متر در ثانيه است ! ، كهكشانهاى دور تر در نظر ما به اندازه اى كمنورند كه اندازه گيرى سرعت آنها به سبب عدم نور كافى دشوار است ، تصويرهايى كه از آسمان برداشته شده آشكارا اين كشف مهم را نشان مىدهد كه فاصله اين كهكشانها بسيار سريعتر از كهكشانهاى نزديك افزايش مىيابد » . ( 1 )
نامبرده سپس به بررسى اين سرعت در كهكشانهاى « ابر سنبله » و « اكليل »
هامش
( 1 ) « مرزهاى نجوم » ترجمه « رضا اقصى » ص 338 تا 340 .