[ سوره ق ‹ 50 › : آيات 16 تا 18 ]
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الإِنْسانَ وَنَعْلَمُ ما تُوَسْوِسُ بِه نَفْسُه وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْه مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ ‹ 16 › إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمالِ قَعِيدٌ ‹ 17 › ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْه رَقِيبٌ عَتِيدٌ ‹ 18 ›
ترجمه :
16 - ما انسان را آفريديم و وسوسههاى نفس او را مىدانيم ، و ما به او از رگ قلبش نزديكتريم ! 17 - به خاطر بياوريد هنگامى كه دو فرشته راست و چپ كه ملازم انسان هستند اعمال او را دريافت مىدارند .
18 - هيچ سخنى را انسان تلفظ نمىكند مگر اينكه نزد آن فرشته اى مراقب و آماده براى انجام ماموريت است .
تفسير : كمترين سخنان شما را هم مىنويسند !
در اين آيات بخش ديگرى از مسائل مربوط به معاد مطرح مىشود و آن مساله ثبت و ضبط اعمال انسانها براى روز حساب است .
نخست از علم بى پايان خدا و احاطه علمى او به انسانها سخن گفته ، مىفرمايد :
« ما انسان را آفريديم و وسوسههاى نفس او را مىدانيم » ( * ( وَلَقَدْ خَلَقْنَا الإِنْسانَ وَنَعْلَمُ ما تُوَسْوِسُ بِه نَفْسُه ) * ) .