صالح در مورد هر يك از آنها مىرود ، و با اين حال چگونه ممكن است خداوند وعده مغفرت و اجر عظيم را بدون قيد و شرط به همه آنها دهد ، اعم از اينكه راه ايمان و صلاح را بپيمايند ، يا از نيمه راه بر گردند و منحرف شوند .
اين نكته نيز قابل توجه است كه جمله « * ( وَالَّذِينَ مَعَه ) * » ( كسانى كه با او هستند ) مفهومش همنشين بودن و مصاحبت جسمانى با پيامبر ص نيست ، چرا كه منافقين هم داراى چنين مصاحبتى بودند ، بلكه منظور از « معه » به طور قطع همراه بودن از نظر اصول ايمان و تقوى است .
بنا بر اين ما هرگز نمىتوانيم از آيه فوق يك حكم كلى در باره همه معاصران و همنشينان پيامبر ص استفاده كنيم .
نكتهها :
1 - داستان تنزيه صحابه !
معروف در ميان علما و دانشمندان اهل سنت اين است كه صحابه رسول اللَّه ص داراى اين امتياز خاص بر افراد ديگر از امت هستند كه همگى پاك و پاكيزهاند ، و از آلودگيها بدورند ، و ما حق انتقاد از هيچيك از آنها نداريم ، و بد گويى از آنها مطلقا ممنوع است ، حتى به گفته بعضى موجب كفر مىشود ! و براى اثبات اين مقصود به آياتى از قرآن مجيد استناد كردهاند ، از جمله آيه مورد بحث كه مىگويد : « خداوند به كسانى از آنها كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادهاند وعده مغفرت و اجر عظيم داده است » .
و همچنين به « آيه 100 سوره توبه » كه بعد از ذكر عنوان « مهاجرين » و « انصار » مىگويد : رَضِيَ اللَّه عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْه : « خداوند از آنها خشنود ، و آنها نيز از خدا خشنود شدند » .
ولى هر گاه خود را از پيشداوريها تهى كنيم ، قرائن روشنى در برابر ما