ولى نبايد فراموش كرد كه تعبير « * ( وَالَّذِينَ مَعَه ) * » ( آنها كه با او هستند ) سخن از كسانى مىگويد كه در همه چيز با پيامبر ص بودند ، در فكر و عقيده و اخلاق و عمل ، نه تنها كسانى كه همزمان با او بودند هر چند خطشان با او متفاوت بود .
سپس به توصيف آنها در يك كتاب بزرگ ديگر آسمانى يعنى « انجيل » پرداخته ، چنين مىگويد : « توصيف آنها در انجيل همانند زراعتى است كه جوانههاى خود را خارج ساخته ، سپس به تقويت آن پرداخته ، تا محكم شده و بر پاى خود ايستاده است ، و به قدرى نمو و رشد كرده و پر بركت شده كه زارعان را به شگفتى وا مىدارد » ( * ( وَمَثَلُهُمْ فِي الإِنْجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَه ) * فازره * ( فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوى عَلى سُوقِه يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ ) * ( 1 ) .
« شطا » به معنى « جوانه » و « جوجه » است ، جوانه هايى كه از پائين ساقه و كنار ريشهها بيرون مىآيد .
« آزر » از ماده « موازره » به معنى معاونت است .
« استغلظ » از ماده « غلظت » به معنى سفت و محكم شدن است .
جمله « استوى على سوقه » مفهومش اين است به حدى محكم شده كه بر پاى خود ايستاده ( توجه داشته باشيد كه « سوق » جمع « ساق » است ) .
هامش
( 1 ) در اينكه جمله « * ( وَمَثَلُهُمْ فِي الإِنْجِيلِ ) * » جمله مستقلى است و توصيف جدا گانه اى را براى ياران محمد ( ص ) غير از توصيفى كه در تورات آمده بيان مىكند ، و يا عطف بر جمله « * ( ذلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْراةِ ) * » مىباشد به طورى كه از هر دو توصيف در هر دو كتاب آسمانى خبر مىدهد ، در ميان مفسران گفتگو است ، ولى ظاهر آيه اين است كه اين دو توصيف جداگانه در دو كتاب آسمانى بوده است ، و لذا كلمه « مثل » تكرار شده ، در حالى كه اگر عطف بر يكديگر بود فصاحت ايجاب مىكرد كه بگويد : ذلك مثلهم فى التوراة و الانجيل .