( * ( تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً ) * ) .
اين تعبير عبادت و بندگى خدا را كه با دو ركن اصليش « ركوع » و « سجود » ترسيم شده ، به عنوان حالت دائمى و هميشگى آنها ذكر مىكند ، عبادتى كه كه رمز تسليم در برابر فرمان حق ، و نفى كبر و خود خواهى و غرور ، از وجود ايشان است .
در چهارمين توصيف كه از نيت پاك و خالص آنها بحث مىكند مىفرمايد :
« آنها همواره فضل خدا و رضاى او را مىطلبند » ( * ( يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّه وَرِضْواناً ) * ) .
نه براى تظاهر و ريا قدم بر مىدارند ، و نه انتظار پاداش از خلق خدا دارند ، بلكه چشمشان تنها به رضا و فضل او دوخته شده ، و انگيزه حركت آنها در تمام زندگى همين است و بس .
حتى تعبير به « فضل » نشان مىدهد كه آنها به تقصير خود معترفند و اعمال خود را كمتر از آن مىدانند كه پاداش الهى براى آن بطلبند ، بلكه با تمام تلاش و كوشش باز هم مىگويند خداوندا ! اگر فضل تو به يارى ما نيايد واى بر ما ! و در پنجمين و آخرين توصيف از ظاهر آراسته و نورانى آنها بحث كرده مىگويد : « نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمايان است » ( * ( سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ) * ) ( 1 ) .
هامش
( 1 ) « سيماهم » مبتدا و « * ( فِي وُجُوهِهِمْ ) * » خبر آن است و « * ( مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ) * » يا بيان « سيما » است ، يا حال است براى « سيما » ولى بهتر اين است كه « من » را نشويه بدانيم و معنى جمله چنين مىشود : « علامت آنها در صورتشان است و اين علامت از اثر سجود است » .