بهره گيرى نابود مىشوند و از بين مىروند .
مسلما تمتع از مواهب الهى در اين جهان كار نكوهيده اى نيست ، آنچه نكوهيده است غرق شدن در لذات مادى و فراموش كردن ياد خدا و قيامت ، يا بهره گيرى گناه آلود و بىقيد و شرط از اين لذات و غصب حقوق ديگران در اين رابطه است .
قابل توجه اينكه اين تعبير تنها در اين آيه از قرآن مجيد ديده مىشود ، اشاره به اين است كه گاه انسان از لذات دنيا چشم مىپوشد ، يا جز به مقدار لازم براى نيرو گرفتن در كارهاى الهى از آنها بهره نمىگيرد ، در اين صورت گويى اين طيبات را ذخيره براى آخرتش كرده است .
ولى بسيار مىشود كه همچون چهارپايان ، بدون قيد و شرط از آنها بهره مىگيرد و همه را به نابودى مىكشاند ، و نه تنها چيزى براى آخرت ذخيره نمىكند بلكه كوله بارى از گناه نيز براى خود فراهم مىسازد ، قرآن در باره اين گروه مىگويد : * ( أَذْهَبْتُمْ طَيِّباتِكُمْ فِي حَياتِكُمُ الدُّنْيا ) * .
در بعضى از كتب لغت نقل شده است كه منظور از جمله انفقتم طيبات ما رزقتم فى شهواتكم و فى ملاذ الدنيا ، و لم تنفقوها فى مرضات اللَّه : « شما روزيهاى پاكيزه اى را كه داشتيد در طريق شهوات خود مصرف كرديد و در طريق خشنودى خداوند انفاق نكرديد » ( 1 ) .
[ 3 - « طيبات » همه مواهب دنيا است ]
« طيبات » معنى وسيع و گسترده اى دارد و همه مواهب دنيا را شامل مىشود هر چند بعضى از مفسران آن را فقط به معنى نيروى جوانى تفسير كردهاند ولى حق اين است كه جوانى تنها يك مصداق مىتواند باشد .
هامش
( 1 ) « مجمع البحرين » ماده « ذهب » .