نيرومند و گسترده اى داشتند ، نه تنها داود و سليمان كه عده كثيرى از بنى اسرائيل در عصر خود ، زمامدارانى نيرومند بودند .
« حكم » در تعبيرات قرآن معمولا به معنى قضاوت و داورى است ، ولى از آنجا كه مقام قضاء ، هميشه جزئى از برنامه حكومت است و قاضى بدون پشتوانه قدرت حكومت كارى از او ساخته نيست ، دلالت التزامى بر مساله زمامدارى نيز دارد .
در آيه 44 مائده در باره تورات مىخوانيم : يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّونَ الَّذِينَ أَسْلَمُوا :
« پيامبرانى كه در برابر فرمان خدا تسليم بودند ، بوسيله تورات در ميان مردم داورى مىكردند » .
سومين نعمت الهى بر آنها مقام « نبوت » بود كه خداوند انبياى بسيارى را از آنها برگزيد .
در روايتى آمده است : « عدد انبياى بنى اسرائيل بالغ بر هزار نفر مىشد » ( 1 ) .
و در روايت ديگرى انبياى بنى اسرائيل چهار هزار نفر ذكر شده است ( 2 ) .
اينها همه از مواهب پروردگار بر آنها بود .
در چهارمين مرحله سخن از مواهب مادى مىگويد ، سخنى جامع و فراگير ، مىفرمايد : « از انواع روزيهاى پاكيزه به آنها عطا كرديم » ( * ( وَرَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ ) * ) .
پنجمين و آخرين موهبت ، برترى و قدرت بلا منازع آنها بود چنان كه در پايان آيه مىافزايد : « و ما آنها را بر جهانيان برترى بخشيديم » ( * ( وَفَضَّلْناهُمْ عَلَى الْعالَمِينَ ) * ) .
بدون شك منظور از « عالمين » ، در اينجا مردم همان عصر است ، زيرا آيه
هامش
( 1 ) « مجمع البيان » جلد 9 صفحه 75 .
( 2 ) « بحار الانوار » طبع جديد جلد 11 صفحه 31 .