الهى رهايى نمىبخشد ، و نه اوليائى كه غير از خدا براى خود برگزيدند ، و عذاب دردناكى براى آنهاست .
تفسير : واى بر دروغگوى گنهكار !
آيات گذشته نشان مىداد كه گروهى هستند كه سخنان الهى با انواع دلائل توحيدى و مواعظ و اندرزها را مىشنوند ولى در آنها اثر نمىكند .
آيات مورد بحث از اين گروه و عواقب اعمال آنها به طور مشروح سخن مىگويد .
نخست مىفرمايد : « واى بر هر دروغگوى گنهكار » ! ( * ( وَيْلٌ لِكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ ) * ) « افاك » صيغه مبالغه است ، و به معنى كسى است كه بسيار دروغ مىگويد ، و گاه به كسى كه دروغ بزرگ مىگويد هر چند زياد هم نباشد گفته شده .
« اثيم » از ماده « اثم » به معنى مجرم و گنهكار است ، و آن نيز معنى مبالغه را مىدهد .
از اين آيه به خوبى روشن مىشود كه موضعگيرى خصمانه در برابر آيات الهى كار كسانى است كه سر تا پا آلوده گناه و كذب و دروغند ، نه پاك نهادان راستگو .
سپس به چگونگى موضعگيريهاى آنها اشاره كرده ، مىافزايد : « پيوسته آيات الهى را كه بر او تلاوت مىشود مىشنود اما بر اثر تكبر همواره اصرار بر مخالفت دارد گويى اصلا آن را نشنيده » ( * ( يَسْمَعُ آياتِ اللَّه تُتْلى عَلَيْه ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها ) * ) . ( 1 ) .
هامش
( 1 ) « * ( يَسْمَعُ آياتِ اللَّه ) * » ممكن است « جمله مستانفه » باشد و يا « وصف » ديگرى براى « كل » .