سپس مىافزايد : « و هر گاه اين مستكبر لجوج چيزى از آيات ما را بداند و از آن آگاه شود آن را به باد استهزا مىگيرد » ( * ( وَإِذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً ) * ) ( 1 ) .
در حقيقت اين جاهلان خودخواه داراى دو حالتند : حالت اول اينكه غالبا آيات الهى را مىشنوند و ناديده مىگيرند و با بىاعتنايى مىگذرند گويى اصلا نشنيدهاند ، حالت دوم اينكه اگر بشنوند و بخواهند به آن اعتنا كنند و عكس العملى نشان دهند كارى جز استهزا و مسخره كردن ندارند ، و همه آنها در اين دو برنامه مشتركند ، گاه آن و گاه اين ( بنا بر اين هيچگونه تضادى در ميان اين آيه و آيه قبل وجود ندارد ) .
جالب اينكه نخست مىگويد : « اگر چيزى از آيات ما را بداند » . ولى بعدا نمىگويد آنچه را دانسته استهزا مىكند بلكه مىگويد همه آيات ما را ( چه آنها را كه دانسته و چه آنها را كه ندانسته ) به استهزا و سخريه مىگيرد ! .
و اين نهايت جهل و بيخبرى است كه انسان چيزى را انكار يا مسخره كند كه اصلا نفهميده است ، و اين بهترين دليل لجاج و عناد آنها است .
و در پايان آيه مجازات اين گروه را چنين بيان مىكند : « براى آنها عذاب خوار كننده اى است » ( * ( أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ ) * ) .
چرا چنين نباشد در حالى كه آنها مىخواستند با استهزاء آيات الهى مقام و شخصيتى براى خود كسب كنند ، اما خداوند به كيفر اين كار آنها را پست و موهون و بىمقدار مىكند ، و آنها را به طرزى خوار كننده و خفتآور در عذاب قيامت گرفتار مىسازد ، آنها را به صورت بر زمين مىكشند و با غل و زنجير ، همراه با ملامت و سرزنش فرشتگان عذاب ، به دوزخ مىبرند .
هامش
( 1 ) توجه داشته باشيد ضمير « اتخذها » به « شيئا » برنمىگردد بلكه به « آياتنا » بازمىگردد .