نخست مىفرمايد : از سوى خداوند بزرگ و منان به آنها خطاب مىشود « وارد بهشت شويد » ( * ( ادْخُلُوا الْجَنَّةَ ) * ) .
به اين ترتيب پذيرايى كننده واقعى از آنها خدا است كه از ميهمانان خودش دعوت كرده مىگويد : بفرمائيد و وارد بهشت شويد ! سپس به نخستين نعمت اشاره كرده ، مىافزايد « شما و همسرانتان » ( * ( أَنْتُمْ وَأَزْواجُكُمْ ) * ) .
روشن است بودن در كنار همسران با ايمان و مهربان هم براى مردان لذت بخش است و هم براى زنانشان كه اگر در اندوه دنيا شريك بودند در شادى آخرت نيز شريك باشند .
بعضى ازواج را در اينجا به معنى همرديفان و دوستان و نزديكان تفسير كردهاند كه اگر آن هم باشد خود نعمت بزرگى است ، ولى ظاهر آيه همان معنى نخست است .
سپس اضافه مىكند « همگى غرق سرور و شادى باشيد ، آن چنان كه سرور و شادمانى كه آثارش در چهرههاى شما پرتوافكن باشد » ( * ( تُحْبَرُونَ ) * ) .
« تحبرون » از ماده « حبر » ( بر وزن فكر ) به معنى اثر مطلوب است ، و گاه به زينت و آثار شادمانى كه در چهره ظاهر مىشود نيز اطلاق شده ، و اگر به « علماء » « احبار » ( جمع حبر بر وزن ابر ) گفته مىشود به خاطر آثارى است كه از آنها در ميان مجتمعات بشرى باقى مىماند ، چنان كه امير مؤمنان على ع فرمود :
العلماء باقون ما بقى الدهر اعيانهم مفقودة و امثالهم فى القلوب موجوده
: « دانشمندان تا پايان جهان زندهاند شخص آنها در ميان نيست اما آثارشان در قلبها موجود است » ( 1 ) .
هامش
( 1 ) « نهج البلاغه » كلمات قصار جمله 147 .