را استحكام بيشترى مىبخشد .
طبيعى است كه دوستان در امور زندگى كمك يكديگرند اگر دوستى بر اساس شر و فساد باشد شريك در جرم يكديگرند ، و اگر بر اساس خير و صلاح باشد شريك در پاداش يكديگر مىباشند ، بنا بر اين جاى تعجب نيست كه دوستى از قسم اول در آنجا تبديل به دشمنى گردد ، و از قسم دوم به دوستى محكمتر .
امام صادق ع مىفرمايد :
الا كل خلة كانت فى الدنيا فى غير اللَّه عز و جل فانها تصير عداوة يوم القيامة
: « بدانيد هر دوستى كه در دنيا براى خاطر خدا نباشد در قيامت تبديل به عداوت و دشمنى مىشود » ( 1 ) .
آيه بعد در حقيقت تفسيرى است براى اوصاف و حالات « متقين » و بيانى است از سرنوشت پرافتخار آنها .
در آن روز خداوند به آنها مىگويد : « اى بندگان من ! امروز نه ترسى بر شما است ، و نه غم و اندوهى خواهيد داشت » ( * ( يا عِبادِ لا خَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ وَلا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ ) * ) .
چه پيام جالبى ؟ ! پيامى بدون واسطه از سوى خداوند ، پيامى كه با بهترين توصيفها آغاز مىشود ، اى بندگان خدا ! پيامى كه مهمترين نگرانى انسان را در آن روز پرنگرانى زائل مىكند ، پيامى كه هر گونه غم و اندوه از گذشته را از دل مىزدايد ، آرى اين پيام داراى چهار مزيت بالا است .
در آخرين آيه مورد بحث اين پرهيزگاران و بندگان گرامى را با دو جمله ديگر مشخصتر ساخته ، مىفرمايد : « همانها كه به آيات ما ايمان آوردند و در برابر فرمان و دستور ما تسليم بودند » ( * ( الَّذِينَ آمَنُوا بِآياتِنا وَكانُوا مُسْلِمِينَ ) * ) .
هامش
( 1 ) تفسير « على بن ابراهيم » طبق نقل « نور الثقلين » جلد 4 صفحه 612 .