سخن از ياس ؟
اما با توجه به يك نكته ، پاسخ اين سؤال را روشن مىسازد و آن اينكه :
در آيه گذشته بحث از مساله « ضر » يعنى حوادث زيانبار مانند طوفانها و زلزلهها و شدائد ديگر در ميان بود كه عموم مردم - اعم از موحد و مشرك - در اين حال به ياد خدا مىافتند و اين يكى از نشانههاى فطرت توحيدى است .
اما در آيه مورد بحث ، سخن از بازتابهاى معاصى انسان است و ياس ناشى از آن ، زيرا بعضى از افراد چنانند كه اگر عمل نيكى انجام دهند مغرور مىشوند و خود را مصون از عذاب الهى مىشمرند ، و هنگامى كه كار بدى انجام دهند و عكس العملش دامن آنها را بگيرد ، ياس از رحمت خدا سراسر وجودشان را احاطه مىكند ، هم آن « عجب » و غرور مذموم است و هم اين « ياس و نوميدى » از رحمت خدا .
بنا بر اين هر يك از دو آيه مطلبى را مطرح كرده كه از ديگرى جدا است .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 437
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٣٧