كرده و نادم مىشدند و به سوى خدا مىآمدند هرگز گرفتار چنين سرنوشتى نمىشدند .
در آيه بعد مىافزايد : « ما نوح و اصحاب كشتى را رهايى بخشيديم ، و آن را آيت و نشانه اى براى جهانيان قرار داديم » ( * ( فَأَنْجَيْناه وَأَصْحابَ السَّفِينَةِ وَجَعَلْناها آيَةً لِلْعالَمِينَ ) * ) ( 1 ) .
سپس به دنبال ماجراى فشرده نوح ع و قومش به سراغ داستان ابراهيم ع دومين پيامبر بزرگ اولوا العزم مىرود و مىفرمايد : « ما ابراهيم را فرستاديم هنگامى كه به قومش گفت : خداى يگانه را پرستش كنيد و از او بپرهيزيد كه اين براى شما بهتر است اگر بدانيد » ( * ( وَإِبْراهِيمَ إِذْ قالَ لِقَوْمِه اعْبُدُوا اللَّه وَاتَّقُوه ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ) * ) ( 2 ) .
در اينجا دو برنامه مهم اعتقادى و عملى انبيا ، را كه دعوت به « توحيد » و « تقوا » بوده است يك جا بيان كرده و در پايان مىگويد : اگر شما درست بينديشيد پيروى از توحيد و تقوا براى شما بهتر است كه دنيايتان را از آلودگىهاى شرك و گناه و بدبختى نجات مىدهد ، و آخرت شما نيز سعادت جاويدان است .
هامش
( 1 ) در اينكه مرجع ضمير « جعلناها » چيست ؟ مفسران احتمالات زيادى دادهاند ، بعضى گفتهاند : اشاره به مجموع اين واقعه و حادثه است ، بعضى آن را فقط اشاره به نجات نوح و يارانش مىدانند ، و بعضى اشاره به « كشتى » گرفتهاند و ظاهر عبارت آيه فوق نيز همين احتمال اخير است ، و به راستى اين كشتى مخصوصا در آن عصر و زمان و در چنان حادثه عظيمى آيتى بود از آيات خدا .
( 2 ) ابراهيم ظاهرا در اينجا عطف بر نوح است و فعل آن ارسلنا است و بعضى عطف بر مفعول انجينا گرفتهاند و بعضى مفعول فعل محذوف « اذكر » مىدانند .