بازگو مىكند .
مىگويد : « ما نوح را به سوى قومش فرستاديم و او در ميان آنها هزار سال بجز پنجاه سال ، درنگ كرد » ( * ( وَلَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِه فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عاماً ) * ) .
شب و روز مشغول تبليغ و دعوت به سوى توحيد بود ، در خلوت و تنهايى ، در ميان جمعيت و با استفاده از هر فرصت ، آنها را در اين مدت طولانى يعنى 950 سال ! به سوى خدا فرا خواند ، و از اين تلاش پىگير خسته نشد و ضعف و فتورى به خود راه نداد ، اما با اينهمه جز گروه اندكى ( حدود هشتاد نفر طبق نقل تواريخ ) ايمان نياوردند ( يعنى بطور متوسط هر دوازده سال يك نفر ! ) .
بنا بر اين شما در راه دعوت به سوى حق و مبارزه با انحرافات خسته نشويد كه برنامه شما در مقابل برنامه نوح ع سهل و آسان است .
ولى ببينيد پايان اين قوم ستمگر و لجوج به كجا رسيد : « سرانجام طوفان عظيم آنها را فرو گرفت ، در حالى كه ظالم و ستمگر بودند » ( * ( فَأَخَذَهُمُ الطُّوفانُ وَهُمْ ظالِمُونَ ) * ) .
و به اين ترتيب طومار زندگى ننگينشان درهم پيچيده شد ، و كاخها و قصرها و جسدهاى بيجانشان در امواج طوفان دفن شد .
تعبير به « هزار سال الا پنجاه سال » - در حالى كه ممكن بود از اول 950 سال بگويد - براى اشاره به عظمت و طول اين زمان است ، زيرا عدد « هزار » آن هم به صورت « هزار سال » براى « مدت تبليغ » عدد بسيار بزرگى محسوب مىشود .
ظاهر آيه فوق اين است كه اين مقدار ، تمام عمر نوح نبود - هر چند تورات كنونى اين عدد را براى تمام مدت عمر نوح ذكر كرده ، ( تورات - سفر تكوين فصل نهم ) بلكه بعد از طوفان هم مدت ديگرى زندگى كرد كه طبق
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 229
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٢٩