آيه عينا همان آيه اى است كه در گذشته ( آيه 62 همين سوره ) آمد .
اين تكرار ممكن است به خاطر اين باشد كه در قيامت در مرحله اول ، يك سؤال انفرادى از آنها مىشود ، تا به و جدان خويش بازگردند و شرمنده شوند ، اما در مرحله دوم سؤالى در محضر عموم و شاهدان و گواهان كه در آيه بعد به آن اشاره شده مطرح مىشود تا در حضور آنها از كار خود ، شرمنده و شرمسار گردند .
لذا در آيه بعد مىفرمايد : « در آن روز ما از هر امتى گواهى برمىگزينيم » ( * ( وَنَزَعْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً ) * ) ( 1 ) .
سپس « به مشركان بى خبر و گمراه مىگوئيم : دليل خود را بر شركتان بياوريد » ؟ ! ( * ( فَقُلْنا هاتُوا بُرْهانَكُمْ ) * ) .
اينجا است كه همه مسائل آفتابى مىشود « و آنها مىدانند كه حق براى خدا است » ( * ( فَعَلِمُوا أَنَّ الْحَقَّ لِلَّه ) * ) .
« و تمام آنچه را افترا مىبستند از دستشان مىرود ، و گم خواهد شد » ( * ( وَضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ ) * ) .
اين گواهان به قرينه آيات ديگر قرآن ، همان پيامبرانند كه هر پيامبرى گواه امت خويش است ، و پيامبر اسلام ص كه خاتم انبياء است گواه بر همه انبياء و امتها ، چنان كه در آيه 41 سوره نساء مىخوانيم : فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنا بِكَ عَلى هؤُلاءِ شَهِيداً : « حال آنها چگونه است آن روز كه براى هر امتى گواهى بر اعمالشان مىطلبيم و تو را گواه آنها قرار مىدهيم » ؟
به اين ترتيب ، مجلسى در حضور انبياء و پيامبران تشكيل مىشود و اين مشركان
هامش
( 1 ) تعبير به « نزعنا » از ماده « نزع » به معنى جذب كردن چيزى از مقر آن است و در اينجا اشاره به احضار كردن گواه از ميان هر گروه و ملت است .