دست از بهانه گيرى برنداشتند ، و باز به راههاى انحرافى خود ادامه دادند مىگويد :
« هنگامى كه حق از نزد ما براى آنها آمد گفتند : چرا به اين پيامبر مثل همان چيزى كه به موسى داده شد اعطا نگرديده است » ؟ ! ( * ( فَلَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنا قالُوا لَوْ لا أُوتِيَ مِثْلَ ما أُوتِيَ مُوسى ) * ) .
چرا عصاى موسى در دست او نيست ؟ چرا يد بيضا ندارد ؟ چرا دريا براى او شكافته نمىشود ؟ چرا دشمنانش غرق نمىشوند ؟ چرا و چرا ؟ ! . . .
قرآن به پاسخ اين بهانه جويى پرداخته مىگويد : « مگر بهانه جويانى همانند اينها معجزاتى را كه در گذشته به موسى داده شد انكار نكردند » ؟ ! ( * ( أَ وَلَمْ يَكْفُرُوا بِما أُوتِيَ مُوسى مِنْ قَبْلُ ) * ) .
« مگر نگفتند اين دو ( موسى و هارون ) دو نفر ساحرند كه دست به دست هم دادهاند ( تا ما را گمراه كنند ) و ما به هر كدام از آنها كافريم » ! ( * ( قالُوا سِحْرانِ تَظاهَرا وَقالُوا إِنَّا بِكُلٍّ كافِرُونَ ) * ) .
تعبير به « سحران » با اينكه قاعدتا « ساحران » بايد گفته شود براى شدت تاكيد است ، چرا كه عرب وقتى در مورد كسى مؤكدا سخن مىگويد او را عين « عدالت » يا « ظلم » و يا « سحر » مىشمرد .
اين احتمال نيز وجود دارد كه مراد از « سحران » دو معجزه بزرگ موسى « عصا » و « يد بيضاء » باشد .
و اگر گفته شود كه اين انكارها چه ارتباطى با مشركان مكه دارد ؟ اين مربوط به فرعونيان كفرپيشه است ، پاسخ آن روشن است و آن اينكه منظور اين است كه مساله بهانه جويى چيز تازه اى نيست ، اينها همه از يك قماشند و سخنانشان شباهت زيادى با هم دارد و خط و روش و برنامه آنها يكى است .
تفسير روشن آيه فوق همان بود كه گفتيم ولى جمعى از مفسران آيه را طور ديگرى تفسير كردهاند و گفتهاند : منظور از « * ( سِحْرانِ تَظاهَرا ) * » حضرت موسى و پيامبر
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 102
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٠٢