اهل بيت است ، و سيئه انكار ولايت و دشمنى ما اهل بيت مىباشد » ( 1 ) .
البته همانگونه كه بارها گفتهايم معنى آيات وسيع و گسترده است « حسنه » و « سيئه » نيز در اينجا مفهوم وسيعى دارند كه همه اعمال نيك را در بر مىگيرد ، از جمله ايمان به خدا و پيامبر اسلام و ولايت ائمه ع كه در رأس هر كار نيك قرار دارد و مانع از آن نيست كه اعمال صالح ديگر نيز در آيه جمع باشد .
اما اينكه بعضى از اين عموميت بخاطر كلمه « خير » نگران شدهاند و گفتهاند مگر چيزى بهتر از ايمان به خدا پيدا مىشود كه پاداش آن باشد ؟ پاسخش روشن است : زيرا رضا و خشنودى پروردگار از ايمان هم والاتر است ، و به تعبير ديگر همه اينها مقدمه براى آن است و ذى المقدمه برتر از مقدمه باشد .
سؤال ديگرى كه در اينجا مطرح مىشود اين است كه ظاهر بعضى از آيات ( مانند آيه 2 سوره حج ) اين است كه وحشت رستاخيز همگان را فرا مىگيرد ، چگونه صاحبان حسنات از آن مستثنى هستند ؟ .
آيه 103 سوره انبياء پاسخ اين سؤال را بيان مىكند چرا كه مىگويد « مؤمنان صالح از وحشت بزرگ در امانند » .
و مىدانيم كه وحشت بزرگ همان وحشت روز قيامت است وحشت ورود در دوزخ ، نه وحشتى كه به هنگام نفخه صور پيدا مىشود ( دقت كنيد ) .
سپس به نقطه مقابل اين گروه پرداخته ، مىگويد : كسانى كه « سيئه » و كار بدى انجام دهند به رو در آتش افكنده مىشوند « ! ( * ( وَمَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ ) * ) .
و جز اين توقعى نمىتوانند داشته باشند « آيا جزائى جز آنچه عمل مىكرديد
هامش
( 1 ) « اصول كافى » طبق نقل تفسير نور الثقلين جلد 4 صفحه 104 .