[ سوره الشعراء ‹ 26 › : آيات 198 تا 203 ]
وَ لَوْ نَزَّلْناه عَلى بَعْضِ الأَعْجَمِينَ ‹ 098 › فَقَرَأَه عَلَيْهِمْ ما كانُوا بِه مُؤْمِنِينَ ‹ 099 › كَذلِكَ سَلَكْناه فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ ‹ 200 › لا يُؤْمِنُونَ بِه حَتَّى يَرَوُا الْعَذابَ الأَلِيمَ ‹ 201 ) فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لا يَشْعُرُونَ ‹ 202 ›
فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ ‹ 203 ›
ترجمه :
198 - هر گاه ما آن را بر بعضى از عجم ( غير عرب ) نازل مىكرديم .
199 - و او آن را برايشان مىخواند به آن ايمان نمىآوردند .
200 - ( آرى ) اين گونه قرآن را در دلهاى مجرمان وارد مىكنيم .
201 - آنها به آن ايمان نمىآورند تا عذاب دردناك را با چشم خود به بينند .
202 - ناگهان ( عذاب الهى ) به سراغ آنها مىآيد ، در حالى كه توجه ندارند .
203 - و در اين هنگام مىگويند : آيا به ما مهلتى داده خواهد شد ؟
تفسير : اگر قرآن بر عجم نازل شده بود ! . . .
در اين آيات نخست به يكى ديگر از بهانههاى احتمالى كفار و پيشگيرى از آن پرداخته و بحثى را كه در آيات گذشته درباره نزول قرآن به زبان عربى مبين