سپس به يكى ديگر از دلائل حقانيت قرآن اشاره كرده مىگويد : « وصف اين كتاب در كتب پيشينيان نيز آمده است و از ظهور آن در آينده بشارت دادهاند » ( * ( وَإِنَّه لَفِي زُبُرِ الأَوَّلِينَ ) * ) ( 1 ) .
مخصوصا در تورات موسى ، به اوصاف اين پيامبر و هم اوصاف اين كتاب آسمانى اشاره شده بود ، به گونه اى كه علماى بنى اسرائيل از آن به خوبى آگاهى داشتند ، حتى گفته مىشود ايمان دو قبيله « اوس » و « خزرج » به پيامبر اسلام ص بر اثر پيشبينىهايى بود كه علماى يهود از ظهور اين پيامبر و نزول اين كتاب آسمانى مىكردند .
لذا قرآن در اينجا اضافه مىكند : « آيا همين نشانه براى آنها كافى نيست كه علماى بنى اسرائيل به خوبى از آن آگاهند » ؟ ! ( * ( أَ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَه عُلَماءُ بَنِي إِسْرائِيلَ ) * ) .
روشن است در محيطى كه آن همه دانشمندان بنى اسرائيل وجود داشتند و با مشركان كاملا محشور بودند ممكن نبود چنين سخنى را قرآن به گزاف درباره خودش بگويد ، چرا كه فورا از هر سو بانگ انكار برمىخاست ، اين خود نشان مىدهد كه در محيط نزول آيات بقدرى اين مساله روشن بوده كه جاى انكار نداشته است .
در آيه 89 سوره بقره نيز مىخوانيم :
هامش
( 1 ) « زبر » جمع « زبور » به معنى كتاب است و در اصل از ماده زبر ( بر وزن ابر ) به معنى نوشتن است .