آغاز شده بود ، بحث عظمت قرآن و حقانيت اين كلام مبين الهى ، مىگويد :
« اين از سوى پروردگار عالميان نازل شده است » ( * ( وَإِنَّه لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ ) * ) .
اصولا بيان قسمتهاى گوناگون سرگذشت پيامبران پيشين با اينهمه دقت و ظرافت ، و خالى بودن از هر گونه خرافه و افسانههاى دروغين ، آن هم در محيطى كه محيط افسانهها و اساطير بود ، و آن هم از سوى كسى كه مطلقا درسى نخوانده بود ، اين خود دليلى است كه اين كتاب از سوى رب العالمين نازل شده است ، و اين خود نشانه اعجاز قرآن است .
لذا اضافه مىكند : « آن را روح الامين از سوى خداوند آورده است » ( * ( نَزَلَ بِه الرُّوحُ الأَمِينُ ) * ) .
اگر آن فرشته وحى ، و آن « روح امين پروردگار » ، آن را از سوى خداوند نياورده بود ، اين چنين درخشان و پاك و خالى از آلودگى به خرافات و اباطيل نبود .
قابل توجه اينكه فرشته وحى در اينجا با دو عنوان توصيف شده ، عنوان « روح » و عنوان « امين » روحى كه سرچشمه حيات است ، و امانتى كه شرط اصلى هدايت و رهبرى .
آرى اين « روح الامين » قرآن را « بر قلب تو از سوى پروردگار نازل كرد ، تا مردم را انذار كنى » ( * ( عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ ) * ) ( 1 ) .
هامش
( 1 ) روشن است كه منظور از « قلب » در اينجا همان روح پاك پيامبر ( ص ) است ، نه اين قلبى كه تلمبه اى است براى گردش خون ، و انتخاب اين تعبير در اينجا اشاره به اين است كه تو با روح و جان خود قرآن را پذيرا شدى ، و اين معجزه بزرگ آسمانى پايگاهش قلب و دل تو است .