آنها كه هدايت كرديم و برگزيديم ، آنها كسانى بودند كه وقتى آيات خداوند رحمان بر آنان خوانده مىشد به خاك مىافتادند و سجده مىكردند ، در حالى كه گريان بودند .
59 - اما بعد از آنها فرزندان ناشايسته اى روى كار آمدند كه نماز را ضايع كردند و پيروى از شهوات نمودند و به زودى ( مجازات ) گمراهى خود را خواهند ديد .
60 - مگر آنها كه توبه كنند ، ايمان آورند ، و عمل صالح انجام دهند ، چنين كسانى داخل بهشت مىشوند و كمترين ستمى به آنها نخواهد شد .
تفسير : اينها پيامبران راستين بودند ، اما . . .
در آخرين قسمت از يادآوريهاى اين سوره ، سخن از ادريس پيامبر ، به ميان آمده است .
نخست مىگويد : « در كتاب آسمانيت ( قرآن ) از ادريس ياد كن كه او صديق و پيامبر بود » ( * ( وَاذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِدْرِيسَ إِنَّه كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا ) * ) .
« صديق » همانگونه كه سابقا هم گفتهايم به معنى شخص بسيار راستگو و تصديق كننده آيات خداوند و تسليم در برابر حق و حقيقت است .
سپس به مقام بلند پايه او اشاره كرده مىگويد : « ما او را به مقام بلندى رسانديم » ( * ( وَرَفَعْناه مَكاناً عَلِيًّا ) * ) .
در اينكه منظور ، عظمت مقام معنوى ادريس يا بلندى مكان حسى او است در ميان مفسران گفتگو است ، بعضى همانگونه كه ما انتخاب كرديم آن را اشاره به مقامات معنوى و درجات روحانى اين پيامبر بزرگ مىدانند ، و بعضى معتقدند كه خداوند ادريس را همچون مسيح به آسمان برد و تعبير « * ( مَكاناً عَلِيًّا ) * » را در آيه فوق اشاره به همين مىدانند .
ولى اطلاق كلمه « مكان » به مقامات معنوى ، امرى متداول و معمول است