به تسلط و پيروزى يك قوم صالح بر قوم ناصالح و در اختيار گرفتن مواهب و امكانات آنها گفته شده است ، چنان كه در آيه 137 سوره اعراف در باره بنى اسرائيل و پيروزيشان بر فرعونيان چنين مىخوانيم : وَأَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشارِقَ الأَرْضِ وَمَغارِبَهَا : « ما شرق و غرب زمين را به ارث به آن قوم مستضعف داديم » گرچه « زبور » در اصل به معنى هر گونه كتاب و نوشته است ، هر چند در قرآن مجيد در دو مورد از سه موردى كه اين كلمه به كار رفته ، اشاره به زبور داود است اما بعيد به نظر نمىرسد كه مورد سوم يعنى آيه مورد بحث نيز به همين معنى باشد .
« زبور داود » يا به تعبيرى كه در كتب « عهد قديم » آمده « مزامير داود » عبارت است از مجموعه اى از مناجاتها و نيايشها و اندرزهاى داود پيامبر .
بعضى مفسران نيز احتمال دادهاند كه منظور از « زبور » در اينجا تمام كتب انبياى پيشين است ( 1 ) .
ولى بيشتر - با توجه به دليلى كه ذكر كرديم - به نظر مىرسد كه زبور همان كتاب مزامير داود باشد ، بخصوص اينكه در مزامير موجود ، عباراتى وجود دارد كه عينا مطابق با آيه مورد بحث است و بعدا به خواست خدا به آن اشاره خواهيم كرد .
« ذكر » در اصل به معنى يادآورى و يا چيزى كه مايه تذكر و يادآورى است ، و در آيات قرآن به همين معنى به كار رفته ، گاهى نيز به كتاب آسمانى موسى يعنى تورات اطلاق شده ( مانند آيه 48 سوره انبياء وَلَقَدْ آتَيْنا مُوسى وَهارُونَ الْفُرْقانَ وَضِياءً وَذِكْراً لِلْمُتَّقِينَ ) .
و گاه اين عنوان در مورد قرآن استعمال شده ، مانند آيه 27 سوره تكوير :
هامش
( 1 ) اين احتمال را تفسير مجمع البيان و تفسير فخر رازى از چند نفر از مفسران پيشين نقل كرده است .