70 - ( خضر ) گفت پس اگر مىخواهى به دنبال من بيايى از هيچ چيز سؤال مكن تا خودم ( به موقع ) آن را براى تو بازگو كنم .
تفسير : ديدار معلم بزرگ
هنگامى كه موسى و يار همسفرش به جاى اول ، يعنى در كنار صخره و نزديك « مجمع البحرين » بازگشتند « ناگهان بنده اى از بندگان ما را يافتند كه او را مشمول رحمت خود ساخته ، و علم و دانش قابل ملاحظه اى تعليمش كرده بوديم » ( * ( فَوَجَدا عَبْداً مِنْ عِبادِنا آتَيْناه رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَعَلَّمْناه مِنْ لَدُنَّا عِلْماً ) * ) .
تعبير به « و جدا » نشان مىدهد كه آنها در جستجوى همين مرد عالم بودند و سرانجام گمشده خود را يافتند .
و تعبير به « * ( عَبْداً مِنْ عِبادِنا ) * » . . . ( بنده اى از بندگان ما ) نشان مىدهد كه برترين افتخار يك انسان آن است كه بنده راستين خدا باشد و اين مقام عبوديت است كه انسان را مشمول رحمت الهى مىسازد ، و دريچههاى علوم را به قلبش مىگشايد .
تعبير به « * ( مِنْ لَدُنَّا ) * » نيز نشان مىدهد كه علم آن عالم يك علم عادى نبود بلكه آگاهى از قسمتى از اسرار اين جهان و رموز حوادثى كه تنها خدا مىداند بوده است .
تعبير به « علما » كه نكره است ، و در اين گونه موارد معمولا براى تعظيم مىآيد ، نشان مىدهد كه آن مرد عالم بهره قابل ملاحظه اى از اين علم يافته بود .
در اينكه منظور از « * ( رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا ) * » در آيه فوق چيست مفسران تفسيرهاى مختلفى ذكر كردهاند : بعضى آن را به مقام نبوت ، و بعضى به عمر طولانى تفسير كردهاند ، ولى اين احتمال نيز وجود دارد كه منظور استعداد شايان و روح وسيع و شرح صدرى است كه خدا به آن مرد داده بود تا پذيراى علم الهى گردد .