« سرانجام موسى و همسفرش از محل تلاقى دو دريا ( مجمع البحرين ) گذشتند ، طول سفر و خستگى راه ، گرسنگى را بر آنها چيره كرد ، در اين هنگام موسى به خاطرش آمد كه غذايى به همراه آوردهاند ، به يار همسفرش گفت : غذاى ما را بياور كه از اين سفر ، سخت خسته شدهايم » ( * ( فَلَمَّا جاوَزا قالَ لِفَتاه آتِنا غَداءَنا لَقَدْ لَقِينا مِنْ سَفَرِنا هذا نَصَباً ) * ) .
« غداء » به غذايى گفته مىشود كه در آغاز روز يا وسط روز مىخورند ( صبحانه يا نهار ) ولى از تعبيراتى كه در كتب لغت آمده است چنين استفاده مىشود كه در زمانهاى گذشته « غداء » را تنها به غذايى مىگفتند كه در آغاز روز مىخوردند ( چرا كه از « غدوه » گرفته شده كه به معنى آغاز روز است ) در حالى كه در عربى امروز « غداء » و « تغدى » به معنى نهار و نهار خوردن است .
به هر حال اين جمله نشان مىدهد كه موسى و يوشع راهى را پيمودند كه عنوان سفر بر آن اطلاق مىشد ، ولى همين تعبيرات نشان مىدهد كه اين سفر چندان طولانى نبوده است .
در اين هنگام « همسفرش به او خبر داد كه به خاطر دارى هنگامى كه ما به كنار آن صخره پناه برديم ( و استراحت كرديم ) من در آنجا فراموش كردم جريان ماهى را بازگو كنم و اين شيطان بود كه ياد آن را از خاطر من برد و ماهى راهش را به طرز شگفتانگيزى در دريا پيش گرفت » ( * ( قالَ أَ رَأَيْتَ إِذْ أَوَيْنا إِلَى الصَّخْرَةِ فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ وَما أَنْسانِيه إِلَّا الشَّيْطانُ أَنْ أَذْكُرَه وَاتَّخَذَ سَبِيلَه فِي الْبَحْرِ عَجَباً ) * ( 1 ) .
هامش
( 1 ) جمله « * ( وَما أَنْسانِيه إِلَّا الشَّيْطانُ أَنْ أَذْكُرَه ) * » جمله معترضه اى است كه در وسط كلام واقع شده ، ولى از آنجا كه اين جمله در حقيقت علت نسيان و فراموشى را بيان مىكند در وسط كلام ذكر شده است و اين مخصوصا در باره كسانى كه مورد عتاب و خطاب از شخص بزرگترى واقع مىشوند معمول است كه علت اصلى را در لابلاى كلام به صورت معترضه ذكر مىكند تا كمتر مورد اعتراض قرار گيرند .