[ سوره الكهف ‹ 18 › : آيات 45 تا 46 ]
وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناه مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِه نَباتُ الأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيماً تَذْرُوه الرِّياحُ وَكانَ اللَّه عَلى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِراً ‹ 45 › الْمالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَالْباقِياتُ الصَّالِحاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَواباً وَخَيْرٌ أَمَلًا ‹ 46 ›
ترجمه :
45 - زندگى دنيا را براى آنها به آبى تشبيه كن كه از آسمان فرو مىفرستيم ، و به وسيله آن گياهان زمين ، سرسبز و درهم فرو مىروند ، اما بعد از مدتى مىخشكند ، به گونه اى بادها آنها را به هر سو پراكنده مىكنند ، و خداوند بر هر چيز توانا است 46 - مال و فرزندان ، زينت حيات دنيا هستند ، و باقيات صالحات ( ارزشهاى پايدار و شايسته ) ثوابش نزد پروردگارت بهتر و اميدبخشتر است .
تفسير : آغاز و پايان زندگى در يك تابلو زنده .
در آيات گذشته سخن از ناپايدارى نعمتهاى جهان ماده بود ، و از آنجا كه درك اين واقعيت براى يك عمر طولانى به مدت 60 يا 80 سال براى افراد عادى كار آسانى نيست ، قرآن در آيات مورد بحث ضمن يك مثال بسيار زنده و گويا اين صحنه را كاملا مجسم مىكند ، تا غافلان مغرور با مشاهده آن كه در عمرشان بارها و بارها تكرار شده و مىشود از اين غرور و غفلت بيدار شوند .
مىگويد : « براى آنها زندگى دنيا را به قطرههاى آب باران كه از آسمان نازل مىكنيم تشبيه كن » ( * ( وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناه