* ( مِنَ السَّماءِ ) * ) .
اين قطرههاى حياتبخش بر كوه و صحرا مىريزد ، دانههاى آماده اى كه در زمينهاى مستعد نهفته است ، با ريزش آن جان مىگيرد و حركت تكاملى خود را آغاز مىكند .
پوست سخت و پرمقاومت دانه در برابر نرمش باران نرم مىشود ، و به جوانه گياه اجازه عبور مىدهد ، سرانجام جوانه نورس از دل خاك سر برمىدارد ، آفتاب مىدرخشد نسيم مىوزد ، مواد غذايى زمين كمك مىكند ، و اين جوانه نورس با نيرو گرفتن از همه اين عوامل حيات به رشد و نمو خود ادامه مىدهد ، آن چنان كه « بعد از مدت كوتاهى گياهان زمين سر بر سر هم مىگذارند و درهم فرو مىروند » ( * ( فَاخْتَلَطَ بِه نَباتُ الأَرْضِ ) * ) .
صفحه كوه و صحرا يك پارچه جنبش و حيات مىشود ، شكوفهها و گلها و ميوهها يكى بعد از ديگرى زينت بخش شاخهها مىشوند ، گويى همه مىخندند ، فرياد شادى مىكشند ، به وجد و رقص درآمدهاند .
ولى اين صحنه دلانگيز ديرى نمىپايد ، بادهاى خزان شروع مىشود و گرد و غبار مرگ بر سر آنها مىپاشد هوا به سردى مىگرايد ، آبها كم مىشود « و چيزى نمىگذرد كه آن گياه خرم و سرسبز و خندان به شاخهها و برگهاى پژمرده و بى فروغ تبديل مىشوند » ( * ( فَأَصْبَحَ هَشِيماً ) * ) ( 1 ) .
آن برگهايى كه در فصل بهار آن چنان شاخهها را چسبيده بودند كه قدرت هيچ طوفانى نمىتوانست آنها را جدا كند آن قدر سست و بيجان مىشوند كه « هر باد و نسيمى آنها را جدا كرده با خود به هر سو مىبرد » ( * ( تَذْرُوه الرِّياحُ ) * ) ( 2 ) .
هامش
( 1 ) « هشيم » از ماده « هشم » به معنى شكستن گرفته شده ، و در اينجا به گياهان خشكيده اى اطلاق گرديده كه درهم شكسته است .
( 2 ) « تذروه » از ماده « ذرو » به معنى پراكنده ساختن است .