بود ، آن روز كه به صورت نوزادى ضعيف و غير قادر بر حركت از مادر متولد گشت ، همانگونه كه قرآن در آيات فوق براى شكستن غرور آن ثروتمند بى ايمان او را به گذشته اش بازمىگرداند ، و از زبان آن مرد با ايمان مىگويد « أَ كَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَكَ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ سَوَّاكَ رَجُلًا » .
و - جهان طبيعت به ما درس مىدهد -
جالب اينكه در آيات فوق هنگامى كه توصيف آن باغهاى پربركت را مىخوانيم مىگويد : « وَلَمْ تَظْلِمْ مِنْه شَيْئاً » آن باغها هيچگونه ستمى در تقديم ثمرات خود به جهان انسانيت نداشتند » ولى در باره صاحب آن باغ مىگويد : « وَدَخَلَ جَنَّتَه وَهُوَ ظالِمٌ لِنَفْسِه » .
يعنى اى انسان نگاهى به جهان آفرينش كن ببين اين درختان پرثمر و زراعتهاى پربركت ، چگونه هر چه دارند در طبق اخلاص گذارده ، و به تو تقديم مىدارند نه از انحصارطلبى آنها خبرى است ، و نه از بخل و حسد اثرى ، جهان آفرينش صحنه ايثار است و بذل و بخشش ، زمين آنچه را در اختيار دارد به گياهان و حيوانات ايثارگرانه تقديم مىكند ، و درختان و گياهان تمام مواهب خويش را در اختيار انسانها و جانداران ديگر مىگذارند ، قرص خورشيد روز به روز لاغرتر مىشود و نور افشانى مىكند ، ابرها مىبارند و نسيمها مىوزند و امواج حيات را در همه جا مىگسترانند ، اين نظام آفرينش است .
ولى تو اى انسان چگونه مىخواهى گل سرسبد اين جهان باشى و روشنترين قوانين آن را زير پا بگذارى ؟ ! وصله ناهمرنگ براى عالم خلقت شوى ، همه مواهب را به خويش اختصاص دهى و حق ديگران را بربايى ؟ !