آنها ريا كرديد برويد ، ببينيد پاداشى نزد آنها مىيابيد ؟ » ( 1 ) .
از امام باقر ع در تفسير آيه فوق نقل شده كه فرمود :
شرك طاعة و ليس شرك عبادة و المعاصى التي يرتكبون و هى شرك طاعة اطاعوا فيها الشيطان فاشركوا باللَّه فى الطاعة لغيره :
« منظور از اين آيه شرك در اطاعت است نه شرك عبادت ، و گناهانى كه مردم مرتكب مىشوند ، شرك اطاعت است ، چرا كه در آن اطاعت شيطان مىكنند و به خاطر اين عمل براى خدا شريكى در اطاعت قائل مىشوند » ( 2 ) .
در بعضى از روايات ديگر مىخوانيم كه منظور « شرك نعمت » است به اين معنى كه موهبتى از خداوند به انسان برسد و بگويد اين موهبت از ناحيه فلان كس به من رسيده اگر او نبود من مىمردم ! و يا زندگانيم بر باد مىرفت و بيچاره مىشدم ( 3 ) در اينجا غير خدا را شريك خدا در بخشيدن روزى و مواهب شمرده است .
خلاصه اينكه منظور از شرك در آيه فوق كفر و انكار خدا و بت پرستى به صورت رسمى نيست ( چنان كه از امام على بن موسى الرضا ع نقل شده فرمود :
( شرك لا يبلغ به الكفر )
ولى شرك به معنى وسيع كلمه ، همه اينها را شامل مىشود .
در آخرين آيه مورد بحث به آنها كه ايمان نياوردهاند و از كنار آيات روشن الهى بىخبر مىگذرند و در اعمال خود مشركند ، هشدار مىدهد كه « آيا اينها خود را از اين موضوع ايمن مىدانند كه عذاب الهى ناگهان و بدون مقدمه ، بر آنها نازل شود عذابى فراگير ، كه همه آنها را در برگيرد »
هامش
( 1 ) تفسير فى ظلال جلد 5 صفحه 53 .
( 2 ) نور الثقلين جلد 2 صفحه 475 - اصول كافى جلد 2 صفحه 292 .
( 3 ) همان مدرك صفحه 476 .