در اين هنگام يارى ما به سراغ آنها آمد هر كس را مىخواستيم نجات مىداديم و مجازات و عذاب ما از قوم زيانكار بازگردانده نمىشود .
111 - در سرگذشتهاى آنها درس عبرتى براى صاحبان انديشه است ، اينها داستان دروغين نبود بلكه ( وحى آسمانى است و ) هماهنگ است با آنچه پيش روى او ( از كتب آسمانى پيشين ) است و شرح هر چيز ( كه پايه سعادت انسان است ) و هدايت و رحمت براى گروهى است كه ايمان مىآورند .
تفسير : زنده ترين درسهاى عبرت
در نخستين آيه مورد بحث ، پيامبر اسلام ص ماموريت پيدا مىكند كه آئين و روش و خط خود را مشخص كند ، مىفرمايد : « بگو راه و طريقه من اين است كه همگان را به سوى اللَّه ( خداوند واحد يكتا ) دعوت كنم » ( * ( قُلْ هذِه سَبِيلِي أَدْعُوا إِلَى اللَّه ) * ) .
سپس اضافه مىكند : « من اين راه را بىاطلاع يا از روى تقليد نمىپيمايم ، بلكه از روى آگاهى و بصيرت ، خود و پيروانم همه مردم جهان را به سوى اين طريقه مىخوانيم » ( * ( عَلى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي ) * ) .
اين جمله نشان مىدهد كه هر مسلمانى كه پيرو پيامبر ص است به نوبه خود دعوت كننده به سوى حق است و بايد با سخن و عملش ديگران را به راه اللَّه دعوت كند .
و نيز نشان مىدهد كه « رهبر » بايد داراى بصيرت و بينايى و آگاهى كافى باشد ، و گر نه دعوتش به سوى حق نخواهد بود .
سپس براى تاكيد ، مىگويد : « خداوند يعنى همان كسى كه من به سوى او دعوت مىكنم پاك و منزه است از هر گونه عيب و نقص و شبيه و شريك » ( * ( وَسُبْحانَ اللَّه ) * ) .