آنها مىباشد .
و بعضى گفتهاند اشاره به روزهايى است كه خداوند اقوام سركش را به زنجير عذاب مىكشيد و طاغوتها را با يك فرمان درو مىكرد ! و بعضى اشاره به هر دو قسمت دانستهاند .
اما اصولا نمىتوان اين تعبير گويا و رسا را محدود ساخت ، ايام اللَّه ، تمام روزهايى است كه داراى عظمتى در تاريخ زندگى بشر است .
هر روز كه يكى از فرمانهاى خدا در آن چنان درخشيده ، كه بقيه امور را تحت الشعاع خود قرار داده ، از ايام اللَّه است .
هر روز كه فصل تازه اى در زندگى انسانها گشوده ، و درس عبرتى به آنها داده و ظهور و قيام پيامبرى در آن بوده ، يا طاغوت و فرعون گردنكشى در آن به قعر دره نيستى فرستاده شده ، خلاصه هر روز كه حق و عدالتى بر پا شده و ظلم و بدعتى خاموش گشته ، همه آنها از ايام اللَّه است .
و چنان كه خواهيم ديد ، در روايات ائمه معصومين در تفسير اين آيه نيز انگشت روى روزهاى حساسى گذاشته شده است .
در پايان آيه مىفرمايد : « در اين سخن و در همه ايام اللَّه ، آيات و نشانه هايى است براى هر انسان شكيبا و پر استقامت و شكرگزار » ( * ( إِنَّ فِي ذلِكَ لآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ) * ) .
« صبار » و « شكور » هر دو صيغه مبالغه است كه يكى فزونى صبر و استقامت را مىرساند و ديگرى فزونى شكرگزارى نعمت ، اشاره به اينكه افراد با ايمان نه در مشكلات و روزهاى سخت دست و پاى خود را گم مىكنند ، و تسليم حوادث مىشوند ، و نه در روزهاى پيروزى و نعمت گرفتار غرور و غفلت مىگردند ، و ذكر اين دو بعد از اشاره به « ايام اللَّه » گويا ناظر به همين مطلب است .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 272
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٧٢