[ سوره الرعد ‹ 13 › : آيات 5 تا 6 ]
وَ إِنْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ أَ إِذا كُنَّا تُراباً أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ أُولئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ وَأُولئِكَ الأَغْلالُ فِي أَعْناقِهِمْ وَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ‹ 5 › وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَقَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمُ الْمَثُلاتُ وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلى ظُلْمِهِمْ وَإِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ الْعِقابِ ‹ 6 ›
ترجمه :
5 - و اگر مىخواهى ( از چيزى ) تعجب كنى عجيب گفتار آنها است كه مىگويند آيا هنگامى كه خاك شديم ( بار ديگر زنده مىشويم و ) به خلقت جديدى باز مىگرديم ؟ ! آنها كسانى هستند كه به پروردگارشان كافر شدهاند و آن غل و زنجيرهاست در گردنشان ، و آنها اصحاب آتشند و جاودانه در آن خواهند ماند ! .
6 - آنها پيش از حسنه ( و رحمت ) از تو تقاضاى تعجيل سيئه ( و عذاب ) مىكنند با اينكه قبل از آنها بلاهاى عبرتانگيز نازل شده ، و پروردگار تو نسبت به مردم با اينكه ظلم مىكنند داراى مغفرت است و هم پروردگارت عذاب شديد دارد .
تفسير :
تعجب كفار از معاد .
بعد از بحثى كه پيرامون نشانههاى عظمت خداوند در آيات قبل گذشت ، در نخستين آيه مورد بحث به مساله « معاد » مىپردازد ، و با ارتباط و پيوستگى خاصى كه ميان مساله مبدء و معاد است ، اين بحث را تحكيم مىبخشد و مىگويد :
« اگر مىخواهى تعجب كنى از اين گفتار آنها تعجب كن كه مىگويند آيا هنگامى كه خاك شديم بار ديگر آفرينش تازه اى پيدا خواهيم كرد » ؟ ! ( * ( وَإِنْ تَعْجَبْ