« و اين غلهاست در گردنهايشان » ( * ( وَأُولئِكَ الأَغْلالُ فِي أَعْناقِهِمْ ) * ) .
« چنين افرادى با اين وضع و اين موقعيت ، مسلما اصحاب دوزخند ، و جاودانه در آن خواهند ماند » و جز اين نتيجه و انتظارى در باره آنان نيست ( * ( وَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ) * ) .
در آيه بعد ، به يكى ديگر از سخنان غير منطقى مشركان پرداخته و مىگويد : « آنها به جاى اينكه از خداوند به وسيله تو تقاضاى رحمت كنند ، درخواست تعجيل عذاب و كيفر و مجازات مىنمايند » ( * ( وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ ) * ) .
چرا اين قوم اينقدر لجوج و جاهلند ؟ چرا آنها نمىگويند اگر راست مىگويى رحمت خدا را چنين و چنان بر ما نازل بگردان ، بلكه مىگويند اگر سخن تو راست است ، عذاب خدا را بر ما فرو فرست ! .
آيا آنها فكر مىكنند مجازات الهى دروغ است ؟ « با اينكه در گذشته عذابهايى بر امتهاى سركش پيشين نازل گرديد » كه اخبار آن بر صفحات تاريخ و در دل زمين ثبت است ( * ( وَقَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمُ الْمَثُلاتُ ) * ) . ( 1 )
سپس اضافه مىكند : « خداوند ، هم در برابر زشتيها و ستمهاى مردم ، داراى مغفرت است و هم داراى كيفر شديد است » ( * ( وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلى ظُلْمِهِمْ وَإِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ الْعِقابِ ) * ) .
هرگز شدت مجازات او مانع رحمت عامش نخواهد بود ، همانگونه كه رحمت عام او نبايد اين اشتباه را پيش آورد كه او به ظالمان فرصت مىدهد كه هر چه بخواهند بكنند ، چرا كه در چنين مواردى شديد العقاب است ، و دستيابى به آثار هر يك از اين دو صفت پروردگار يعنى « ذو مغفرة » و « شديد العقاب »
هامش
( 1 ) مثلات جمع « مثله » ( بفتح ميم و ضم ث ) به معنى بلاها و كيفرهايى است كه بر امتهاى پيشين وارد شد آن چنان كه « ضرب المثل » گرديد .