عمران و اعراف ، بحثهاى مشروحى داشتهايم ، كه نيازى به تكرار آنها نمىبينيم .
به هر حال نخستين آيه اين سوره از عظمت قرآن سخن مىگويد :
« اينها آيات كتاب بزرگ آسمانى است » ( * ( تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ ) * ) ( 1 ) « و آنچه از پروردگارت بر تو نازل شده است حق است » ( * ( وَالَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ ) * ) .
و جاى هيچگونه شك و ترديد در آن ديده نمىشود ، چرا كه بيان كننده حقايق عينى جهان آفرينش و روابط آن با انسانها مىباشد .
حقى است كه با باطل آميخته نشده و به همين دليل نشانههاى حقانيتش از چهره اش هويدا است ، و نياز به استدلال بيشترى ندارد .
« اما با اين همه ، مردم بو الهوس و نادان كه اكثريت را تشكيل مىدهند به اين آيات ايمان نمىآورند » ( * ( وَلكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يُؤْمِنُونَ ) * ) .
چرا كه اگر انسان را به حال خودش وا گذارند و پيروى معلمى پاكدل را كه در مسير زندگى ، هدايت و تربيتش كند نپذيرد و هم چنان در پيروى از هوسها آزاد باشد ، غالبا راه را گم كرده ، به بيراهه مىرود .
اما اگر مربيان الهى و هاديان راه حق ، امام و پيشواى آنها باشند و او خود را در اختيارشان بگذارد ، اكثريت به راه حق مىروند .
سپس به تشريح قسمت مهمى از دلائل توحيد و نشانههاى خدا در جهان آفرينش مىپردازد ، و انسان خاكى را در پهنه آسمانها به گردش وا مىدارد ، و اين كرات با عظمت و نظام و حركت و اسرار آن را به او نشان مىدهد ، تا به قدرت بىپايان و حكمت بىانتهايش پى برد ، و چه زيبا مىگويد :
هامش
( 1 ) همانگونه كه در گذشته گفتيم انتخاب اسم اشاره بعيد ( تلك ) بجاى اسم اشاره قريب ( هذه ) كنايه اى است از عظمت آيات قرآن و رفعت و بلند پايه بودن آن .