كدام آيه نازل شده است ؟ ، امام فرمود : آيا آيه اى كه در سوره هود است نخوانده اى * ( أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّه وَيَتْلُوه شاهِدٌ مِنْه ) * ، پيامبر « بينه الهى » داشت و « شاهد » من بودم ( 1 ) .
در آخرين آيه سوره رعد نيز تعبيرى ديده مىشود كه اين معنى را تاييد مىكند آنجا كه مىفرمايد : وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا قُلْ كَفى بِاللَّه شَهِيداً بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَه عِلْمُ الْكِتابِ : « كافران مىگويند تو پيامبر نيستى بگو همين اندازه بس كه خداوند ميان من و شما شاهد و گواه است و همچنين كسى كه علم كتاب ( قرآن ) نزد او است .
در روايات بسيارى از طرق شيعه و اهل سنت چنين مىخوانيم كه منظور از مَنْ عِنْدَه عِلْمُ الْكِتابِ على ع است .
اين نكته نيز لازم به ياد آورى است : همانگونه كه سابقا هم اشاره كرديم يكى از بهترين طرق شناخت حقانيت يك مكتب مطالعه در وضع پيروان و مدافعان و حاميان آن است . طبق ضرب المثل معروف امامزاده را از زوارش بايد شناخت هنگامى ملاحظه كنيم گروهى پاكباز ، باهوش ، باايمان ، مخلص و با تقوى گرد رهبر و مكتبى جمع شدهاند به خوبى مىتوان دريافت كه اين مكتب و آن رهبر در يك حد عالى از صداقت و درستى است .
اما هنگامى كه ببينيم يك عده فرصتطلب : شياد ، بىايمان ، و بىتقوا ، اطراف مكتب و يا رهبرى را گرفتهاند كمتر مىتوان باور كرد كه آن رهبر و آن مكتب بر حق باشد .
اشاره به اين مطلب را نيز لازم مىدانيم كه تفسير كلمه « شاهد » به على ع منافاتى با اين حقيقت ندارد كه همه مؤمنان راستين و افرادى همچون ابو ذرها ، سلمانها ، و عمار ياسرها را شامل شود چرا كه اين گونه تفاسير اشاره به فرد شاخص و برتر مىكند ،
هامش
( 1 ) تفسير برهان جلد 2 صفحه 213 .