[ سوره هود ‹ 11 › : آيات 105 تا 108 ]
يَوْمَ يَأْتِ لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِه فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ ‹ 105 › فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَشَهِيقٌ ‹ 106 › خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَالأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ ‹ 107 › وَأَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَالأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ ‹ 108 ›
ترجمه :
105 - آن روز كه ( قيامت ) فرا رسد هيچكس جز به اجازه او سخن نمىگويد گروهى از آنها شقاوتمندند و گروهى سعادتمند ( گروهى بدبختند و گروهى نيكبخت ) .
106 - اما آنها كه شقاوتمند شدند در آتشاند ، و براى آنها زفير و شهيق ( نالههاى طولانى دم و باز دم ) است .
107 - جاودانه در آن خواهند ماند ، تا آسمانها و زمين بر پاست ، مگر آنچه پروردگارت بخواهد كه پروردگارت هر چه را اراده كند انجام مىدهد .
108 - اما آنها كه سعادتمند شدند در بهشت جاودانه خواهند بود ، ما دام كه آسمانها و زمين بر پاست مگر آنچه پروردگارت بخواهد ، بخششى است قطع نشدنى ! .
تفسير : سعادت و شقاوت .
در آيات گذشته اشاره اى به مسئله قيامت و اجتماع همه مردم در آن دادگاه بزرگ شده بود .
در آيات مورد بحث گوشه اى از سرنوشت مردم را در آن روز بيان مىكند ، نخست مىگويد :