« و آنها را تا وقت معلومى ( تا پايان عمرشان ) بهره مند كرديم » ( * ( وَمَتَّعْناهُمْ إِلى حِينٍ ) * ) .
كلمه « لولا » به عقيده بعضى از مفسران در اينجا به معنى نفى است ، و لذا به وسيله « الا » از آن استثنا شده است .
بنا بر اين معنى جمله چنين مىشود : هيچ قوم و ملتى كه در شهرها و آباديها در گذشته زندگى داشتند ، به طور دسته جمعى ، در برابر پيامبران الهى ايمان نياوردند ، مگر قوم يونس .
اما بعضى ديگر معتقدند كه « لو لا » به معنى نفى نيامده ، بلكه همواره به معنى « تحضيض » است ، ( تحضيض سؤال توأم با توبيخ و تحريك را مىگويند ) ولى لازمه مفهوم آن در چنين مواردى نفى مىباشد . و به همين دليل مىتوان چيزى را بوسيله « الا » از آن استثنا كرد .
به هر حال جاى شك نيست كه در اقوام ديگر نيز گروههاى زيادى ايمان آوردند ، آنچه قوم يونس را از ديگر اقوام ممتاز مىكند اين است كه آنها همه به صورت دسته جمعى ايمان آوردند ، آن هم پيش از فرا رسيدن مجازات قطعى پروردگار ، در حالى كه در ميان اقوام ديگر گروه زيادى سرسختانه بر مخالفت خود باقى ماندند ، تا هنگامى كه فرمان مجازات قطعى پروردگار صادر شد ، آنها پس از مشاهده اين عذاب الهى غالبا اظهار ايمان كردند ولى ايمانشان به دليلى كه سابقا گفتيم فايده اى نداشت .
ماجراى ايمان آوردن قوم يونس
ماجراى آنها به اين قرار بود كه در تواريخ آمده است : هنگامى كه يونس از ايمان آوردن قوم خود كه در سرزمين « نينوا » ( در عراق ) زندگى مىكردند مايوس شد ، به پيشنهاد عابدى كه در ميان آنها مىزيست نفرين كرد در حالى كه